کمبود استعداد در صنایع غذایی تایلند

تایلند می خواهد “آشپزخانه جهان” باشد. اما زمانی که دانشمندان علوم غذایی بیش از حد کار می کنند، دستمزد کمتری دریافت می کنند و جوانان کمتری تمایل به تحصیل علوم غذایی دارند، چه کسی آشپزی می کند؟

شعار “آشپزخانه جهان” مطمئن و مدرن به نظر می رسد. به یک جاه طلبی جهانی اشاره دارد. اما پشت این شعار یک سوال ساکت‌تر و کمتر پر زرق و برق نهفته است: آیا واقعاً افراد کافی در کشور برای تحقق این رویا وجود دارند؟

یکی از سیاست‌های اقتصادی احزاب سیاسی، از جمله بومجایتای حاکم، که اکنون دولت را تشکیل می‌دهد، این است که صنعت غذا را به عنوان یک موتور جدید رشد پیش ببرد.

منطق ساده است. تایلند از دیرباز یکی از بزرگترین صادرکنندگان مواد غذایی در جهان بوده است. غذاهای جهانی به بخشی از برند بین المللی آن تبدیل شده است. پس چرا در زنجیره ارزش بالا نرویم، روی فناوری سرمایه گذاری نکنیم و غذا را به یک صنعت پردرآمد تبدیل نکنیم؟

بازیگران اصلی این طرح کشاورزان یا کارخانه داران نیستند، بلکه متخصصان علوم غذایی هستند. آنها معماران فنی هستند که از زیست شناسی، شیمی و مهندسی استفاده می کنند تا مواد خام را به چیزی خوشمزه، ایمن، سازگار و پایدار تبدیل کنند تا در زنجیره تامین جهانی زنده بمانند.

بر اساس تحقیقات دفتر ملی آموزش عالی، علوم، تحقیقات و شورای سیاست گذاری نوآوری (NXPO) و Iris Consulting، بخش مواد غذایی فرآوری شده و مواد غذایی آینده بین سال های 2025 تا 2029 به بیش از 47000 کارگر نیاز خواهد داشت.

به نظر یک خبر خوب است. اما داده های زندگی واقعی داستان پیچیده تری را بیان می کنند.

تجزیه و تحلیل بیش از 23 سایت آگهی کار آنلاین توسط تیم تحقیقاتی TDRI Big Data – که توسط علوم، تحقیقات و نوآوری تایلند (TSRI) از طریق واحد منابع انسانی و توسعه نهادی، تحقیق و نوآوری (PMU-B) تامین می شود – نشان می دهد که تقاضا برای کارگران مواد غذایی آنطور که انتظار می رود در حال رشد نیست. حتی نگران کننده تر، علاقه به تحصیل در این رشته در واقع رو به کاهش است.

هنگام مقایسه آگهی های شغلی برای سه ماهه سوم سال 2024 با دوره مشابه در سال 2025، مشاغلی که نیاز به فارغ التحصیلان علوم و صنایع غذایی دارند، تنها اندکی افزایش یافته و از 1219 به 1257 رسیده است.

در همان زمان، آگهی های شغلی در صنایع غذایی 6.33- درصد و به طور کلی 6.83- درصد در بخش کشاورزی و غذا کاهش یافت. به عبارت دیگر، تقاضای بخش خصوصی ثابت است. در حال فروپاشی نیست، اما گسترش نمی یابد.

مشکل با نگاهی به فارغ التحصیلان اخیر آشکارتر می شود

بین سه ماهه چهارم سال 2024 تا سه ماهه سوم سال 2025، 5134 آگهی شغلی با مدرک علوم غذایی در یک دوره یک ساله درخواست شد. در سال 2025، 3389 دانشجو از این رشته فارغ التحصیل شدند. روی کاغذ، تقاضا بیشتر از عرضه به نظر می رسد.

اما عمیق تر کن و تصویر تغییر می کند. تنها 2408 شغل در مشاغل سطح اولیه وجود داشت، مشاغلی که کمتر از سه سال سابقه کار نیاز داشتند. این تعداد کمتر از تعداد فارغ التحصیلان اخیر یعنی 3389 نفر است که وارد بازار شده اند.

مشکل دیگری وجود دارد. کمتر دانش آموزی بخواهد در رشته علوم غذایی تحصیل کند.

داده های وزارت آموزش عالی، علوم، تحقیقات و نوآوری نشان می دهد که تعداد فارغ التحصیلان علوم غذایی هر ساله کاهش یافته است – از 4015 نفر در سال 2021 به تنها 3389 نفر در سال 2025. این در پنج سال -15.6٪ است.

چرا از دست دادن علاقه؟ یک دلیل ساده: پول

داده‌های MyTCAS نشان می‌دهد که دستمزد متوسط ​​در صنایع غذایی پایین است، به‌ویژه زمانی که با شرایط تحصیلی و شرایط شغلی مقایسه می‌شود. این حقوق نیز نسبت به سایر رشته های علم و فناوری مانند مهندسی برق یا شیمی کمتر است.

دانش آموزان انتخاب های منطقی می کنند. تلاش یکسان، حجم کاری سنگین تر، دستمزد کمتر. بنابراین آنها به جای دیگری می روند.

آیا دستمزدهای علوم غذایی پایین است زیرا این صنعت واقعاً به تعداد زیادی از کارگران بسیار ماهر نیاز ندارد؟

ساختار صنایع غذایی بخشی از پاسخ را ارائه می دهد. بر اساس گزارش دفتر ارتقای شرکت های کوچک و متوسط، بیش از 87 درصد از کسب و کارهای مواد غذایی در تایلند، شرکت های خرد هستند. این بسیار بالاتر از بخش هایی مانند حمل و نقل و انبارها (49.22٪) یا ساخت و ساز (62.34٪) است.

بنگاه های خرد به معنای سرمایه محدود است. سرمایه محدود به معنای توانایی محدود برای پرداخت دستمزدهای بالاتر به متخصصان بسیار ماهر است. منجر به کاهش دستمزد می شود.

بنابراین تایلند با تناقض عجیبی روبرو شده است. این کشور می خواهد به یک نیروگاه غذایی جهانی تبدیل شود. اما افراد کلیدی که این تغییر را هدایت می کنند در صنعتی گیر کرده اند که از نظر ساختاری قادر به پاداش دادن به آنها نیست.

اگر این یک مشکل واقعی است، فقط اضافه کردن فارغ التحصیلان بیشتر آن را حل نمی کند. افراد بیشتری که برای یک شغل راکد رقابت می کنند، دستمزدها را حتی بیشتر کاهش می دهد.

راه حل واقعی بهبود خود صنعت است. سپس تقاضا برای دانشمندان مواد غذایی افزایش می یابد. دستمزدها بر این اساس افزایش می یابد.

اول، کسب‌وکارهای کوچک باید به فناوری‌های تولید مدرن دسترسی داشته باشند – از سیستم‌های ایمنی مواد غذایی مانند GMP و HACCP تا بسته‌بندی بهتر، اتوماسیون و ابزارهای بهره‌وری. این امر مستلزم حمایت دولت است: یارانه، مشاوره فنی و تسهیلات مشترک در مناطق مختلف. بهره وری بالاتر به معنای هزینه های کمتر، درآمد بیشتر و در نهایت تقاضای واقعی برای دانشمندان مواد غذایی است.

دوم، تایلند باید فراتر از تولید قراردادی حرکت کند و برندهای خود را ایجاد کند. دولت باید از SMEها برای سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه حمایت کند تا بتوانند محصولات و برندهای خود را توسعه دهند. محصولات با ارزش افزوده به صنعت غذا اجازه می دهد تا حتی بیشتر رشد کند و تقاضاها و حقوق دانشمندان علوم غذایی را افزایش دهد.

ثالثاً، ایجاد شبکه ای برای اتصال فارغ التحصیلان علوم غذایی و تولیدکنندگان مواد غذایی از مناطق مختلف. بسیاری از استان ها دارای صنعت غذایی رو به رشدی هستند اما نمی توانند نیروی کار ماهر را جذب کنند. سیستم های کاریابی، کارآموزی طولانی مدت و همکاری بین دانشگاه ها، شهرداری ها و شرکت ها می تواند به انتقال کارشناسان از مناطق مرکزی به جایی که واقعاً مورد نیاز است کمک کند.

هیچ کدام از اینها زرق و برق نیست. هیچ کدام از آنها به خوبی با شعارهای کمپین تناسب نداشتند.

اما بدون این تغییرات، «آشپزخانه جهان» همان چیزی است که بود: یک برند مغرور که بر پایه‌ای شکننده بنا شده است – صنعتی که رویای موقعیت جهانی را در سر می‌پروراند اما روی افرادی که باید آن را محقق کنند سرمایه‌گذاری نمی‌کند.

Napapop Thongraya یک محقق در موسسه توسعه و تحقیقات تایلند (TDRI) است. تحلیل‌های سیاست TDRI در 25 مارس 2026 در بانکوک پست منتشر خواهد شد.

ادامه مطلب

دیگران می خوانند