استفان درکون در کتاب قمار توسعه: چرا برخی کشورها برنده می‌شوند و برخی دیگر شکست می‌خورند، بررسی می‌کند که چگونه معاملات نخبگان در برخی کشورها به «معاملات توسعه» تبدیل می‌شوند که دستاوردهای اقتصادی و توسعه‌ای را ممکن می‌سازد. بر اساس استدلال اصلی کتاب، پاسخ را نه در یک سیاست خاص، بلکه باید در یک «قرارداد توسعه‌ای» مرکزی جستجو کرد که در آن نخبگان کشور تمرکز خود را از دفاع از مواضع فعلی خود به قمار روی رشد تغییر می‌دهند. آینده مبتنی بر
Dercon نام بزرگی است، اقتصاددان ارشد سابق در وزارت توسعه بین‌المللی بریتانیا (DFID)، استاد دانشگاه آکسفورد و تا همین اواخر مشاور وزیر خارجه بریتانیا بود. قرارداد توسعه شکل خاصی از تجارت نخبگان است که یکی از بسیاری از موارد ممکن است. صاحبان قدرت موافقند که رشد و توسعه باید ادامه یابد، حتی اگر در مورد جزئیات سیاست اختلاف نظر داشته باشند. کشورهای دارای توافقنامه توسعه عموماً سه ویژگی مشترک دارند: 1) سیاست توافق واقعی و معتبر است، نه فقط یک بیانیه یا اعلامیه رسمی مبهم. (2) از توانایی های دولت برای دستیابی به اهداف تجاری استفاده می شود، اما مهمتر از همه، دولت از انجام بیش از توان خود اجتناب می کند. و (3) دولت دارای ظرفیت سیاسی و فنی برای درس گرفتن از اشتباهات و عمل صحیح است. چنین قراردادهای توسعه ای چگونه ایجاد می شوند؟ بحران‌ها، «رفتار مشروعیت‌خواهانه از سوی صاحبان قدرت» و ثبات کافی برای اطمینان از اینکه نخبگان می‌توانند و مایل به نگاه بلندمدت باشند و منتظر پاداش سرمایه‌گذاری و رشد باشند.
نوع شناسی سرزمین Dercon عجیب و غریب، کمی آشفته و همیشه قانع کننده نیست، اما قطعا سرگرم کننده است. برای ذکر چند مثال، ما دولت های شیر با قدرت بی رحم و متمرکز در پشت پیمان توسعه (مانند رواندا و اتیوپی) داریم. حالت های طاووس، با یک “پرنده پیچ خورده” در زیر پرهای بزرگش (هند)؛ کشورهای کفتار، که لاشخورهایی هستند که بر سر ضایعات می جنگند (سودان جنوبی، افغانستان). و ایالت های ببر ماهی که در آن ماهی های بزرگ ماهی های کوچک را می بلعند (نیجریه، جمهوری کنگو).
من از تفاوت های ظریف Dercon، مبهم بودن آکادمیک او، و تمرکز او بر اقتصاد و بخش خصوصی خوشم آمد (هنگام سفر، او به دنبال شرکت هایی از سومالیلند تا آفریقای جنوبی است و تجربیات توسعه آنها را بررسی می کند). او چشم خوبی به سیاست دارد و همیشه سوالات مرتبط می پرسد.
اما (آیا همیشه وجود ندارد؟) – دو چیز رنده شده است. اول، نخبه گرایی. مردم همه این کشورها به ندرت ظاهر می شوند، مگر به عنوان دریافت کنندگان سپاسگزار قراردادهای توسعه یا (بسیار گاه) در حساب تصمیم گیرندگان. من خواهان مارکسیسم بیشتر، تعاملات بیشتر در امور مردان، تغییرات عمده در هنجارها و جریانات سیاسی بودم تا تمرکز Dercon بر سیاست معاملاتی را تکمیل کند.
دوم، در حالی که Dercon تمام تلاش خود را می کند تا بگوید که نخبگان دارای عاملیت هستند، که همه چیز را تاریخ و ساختار دیکته نمی کند، او سعی می کند توضیح دهد که چگونه چنین عاملیتی به وجود می آید. بخشی از مشکل این است که او خیلی زود حفاری را متوقف می کند، به توصیف تفاوت های بین کشورها و زمینه ها بسنده می کند و با توضیحات باقی می ماند.
در اینجا، به نظر من، او تا حدودی به تایپ باز می گردد: اقتصاد برای بزرگسالان امری دشوار و ریاضی است. سیاست فقط عقل سلیم و گفتگوی خوب با خودی هاست. در بخش کمک، او پیشنهاد می‌کند که «یک سؤال ساده برای ارزیابی هزینه‌های کمک در یک کشور بپرسید: احتمال ایجاد یا تقویت توافقنامه توسعه چقدر بیشتر است. [by the proposed aid programme]؟
این ما را به تأملات او در مورد معنای این درک از توسعه برای توصیه او به آژانس‌های کمک می‌رساند. این بخش آخر را بسیار دوست داشتم – آگاهی واقعی از محدودیت های دسترسی به کمک و نقش اصلی سیاست ملی و محلی در شکل دادن به آن. او برخی از افکار معقول را در مورد نقش کمک در ارائه کالاهای عمومی جهانی به تغییرات آب و هوایی، فرار مالیاتی و تجارت اسلحه به این موضوع اضافه می کند.
او استدلال می‌کند که کمک‌ها باید عمدتاً در جایی که توافقنامه توسعه وجود دارد، «با غلات همراه شود» که به نخبگان کمک می‌کند تا فعالیت کنند. هنگامی که چنین معامله ای در حال ظهور به نظر می رسد (اگرچه هیچ چیز قطعی نیست)، اهداکنندگان باید آماده قمار باشند (از این رو عنوان) – با حمایت از عناصر معاملات توسعه در حال ظهور (جیب های کارآمدی دولت، رهبران متعهد و غیره).
اما Dercon در جایی که، صادقانه بگویم، بخش کمک همیشه قطع است – در ایالت های کفتار و ببر ماهی، “زمینه های شکننده و پر درگیری” چه باید کرد، قطع شده است. او در مورد کارهایی که نباید انجام داد، سخنان معقولی دارد: تسلیم نشوید و به کشورهایی با وضعیت کارآمد برگردید، اما سپس به کمک های فنی و برنامه کمک های معمول مانند انتقال پول نقد، واکسیناسیون و غیره روی می آورد.
به اندازه کافی منصفانه: یافتن راه هایی برای کمک به مردم و جوامع فقیر در کشورهای دارای دولت های غارتگر برای همه سخت است. اما من احساس می‌کنم که تمرکز Dercon بر نخبگان دولتی شاید او را نسبت به برخی رویکردهای جایگزین که ارزش امتحان کردن دارد کور کند – کار با گروه‌های مذهبی، سازمان‌های غیردولتی یا ساختارهای قدرت سنتی/عرفی که ممکن است انجام کارها حتی زمانی که روسای جمهور و رهبران مشغول غارت هستند ممکن باشد.
به طور کلی، قمار در توسعه یک کتاب عالی، خوش نوشته و مهم است. کاملا توصیه می شود.
