بهترین ها هنوز در راه است
گیل جی. چوا هنوز در حال ساختن است — و هنوز به ما آموزش می دهد
نویسنده: آنا چوا نوربرت، دختر بزرگش
اکثر مردم به روز تولد خود به گذشته نگاه می کنند. بابام داره نگاه میکنه بعدش چی میشه
او بیش از چهار دهه را صرف ساختن شرکت کرده است، و امسال مجبور شد آن را بازسازی کند – نه به این دلیل که می‌خواست، بلکه به این دلیل که دنیا زیر پای او در حال تغییر بود. وقتی Omnicom تصمیم گرفت نام تجاری DDB را در سراسر جهان کنار بگذارد، آژانسی که او 33 سال از آن پشتیبانی می کرد نامی را که قبل از تولد من استفاده می کرد، از دست داد. منطقی بود که او احساس کند بخشی از کار زندگی اش از او گرفته شده است.
در عوض سوال بهتری پرسید. نه “حالا خودمان را چه می نامیم”، بلکه “ما واقعاً تحت نام کی هستیم؟”
حالا ما کی هستیم؟
او مشاور برندی را برای پاسخ به این سوال استخدام نکرد. از افرادی که برای او کار می کردند پرسید.
“برای کی کار می کنی؟” او از سراسر سازمان پرسید.
پاسخ بارها و بارها به همان شکل برگشت: “GGC”. بدون شبکه هلدینگ نیست. او – یا بهتر است بگوییم، حرف اول او در آن دیوارها نشان داده شده بود.
اینگونه بود که DDB Group Philippines به GGC Group Asia تبدیل شد. این نام در اتاق جلسه اختراع نشده است. مدتها قبل از این که مردم در مورد محل کار خود صحبت کنند، از قبل زنده بود.
TAKEAWAY – فرهنگ دارایی است که زنده می ماند
آرم ها، شبکه ها و قراردادها را می توان یک شبه از بین برد. چیزی که نمی توان در نظر گرفت این است که مردم در مورد نحوه انجام کار در ساختمان شما چه اعتقادی دارند. قبل از برندسازی، تغییر ساختار یا بحران بعدی، سؤالی را که پدرم از او پرسید از مردم خود بپرسید: نه اینکه ما را چه نامی بگذاریم، اما شما از قبل معتقدید که ما چیست؟ پاسخ معمولاً یک سند استراتژی واقعی است که می توانید به صورت رایگان دریافت کنید.
رهبران بسازید نه پیروان
اگر برند مجدد پاسخ داد که ما چه کسی هستیم، پروژه بعدی پاسخ داد که ما در مورد آن چه می کنیم. پدرم آن را «راه GGC» می‌نامد – کدگذاری روش‌هایی که برای آموزش یک مکالمه در یک زمان استفاده می‌کرد و اکنون نوشته شده است تا هر کسی در شرکت بتواند بدون سال‌ها صمیمیت آنها را یاد بگیرد.
با انضباط پاسخ دهید. راه حل بیاورید نه شکایت. از حرمت مشتریان و هم تیمی ها محافظت می کند. آنچه انجام می دهید را اندازه گیری کنید. افراد و مکان ها را بهتر از آنچه که آنها را پیدا کرده اید رها کنید. و یک نردبان قابل مشاهده برای همه کسانی که با آن زندگی می کنند وجود دارد – از هماهنگ کننده تا ارشد، مدیر، مدیر، مدیر، شریک سهام.
در فراوانی، ازرا کلاین و درک تامپسون استدلال می‌کنند که پیشرفت فقط از نیت خوب ناشی نمی‌شود، بلکه از نهادهایی با ظرفیت واقعی برای ساختن می‌آید. پدرم همیشه این را به طور غریزی درک کرده است. برای او، فراوانی هرگز به معنای داشتن بیشتر برای خودش نبود. این در مورد ساختن سیستم هایی است که به افراد بیشتری اجازه می دهد بدون حضور او در اتاق موفق شوند.
موفقیت مشترک به معنای چند برابر شدن رهبری است، نه چند برابر شدن وابستگی به رهبر.
غذای آماده – قبل از اینکه از در خارج شود آن را یادداشت کنید
اگر بهترین تخمین شما فقط در ذهن شما باشد، سقف سازمان شما پهنای باند خود شماست و خطر این است که وقتی این کار را انجام دهید، از بین خواهد رفت. غرایز خود را به سندی تبدیل کنید که جدیدترین استخدام شما می تواند در روز اول بخواند. این بوروکراسی نیست. این برنامه ریزی جانشین پروری است که به عنوان یک کتابچه راهنما پنهان شده است.
جوایزی که او تعقیب نکرد – و جوایزی که از او پیشی گرفت
اعتراف به هر حال آمد. او جایزه یک عمر دستاورد کیدلات را توسط انجمن خلاق فیلیپین دریافت کرد. او که جایزه Tanglaw ng Kabataan توسط Junior Achievement of Philippines، یکی از نادرترین افتخارات فیلیپین را دریافت کرد، یک عمر را وقف آماده کردن فیلیپینی‌های جوان برای جهان پس از دریافت دیپلم کرد.
سپس Junior Achievement کاری را انجام داد که پدرم هرگز برای خودش انجام نداده است: آنها نام او را روی چیزی گذاشتند که پس از رفتنش همچنان به او خواهد گفت. جایزه تعالی بازاریابی گیل جی. چهار کلمه آن را ثابت می کند: خلاقیت. هدف. اثر. میراث.
اما اگر از من بپرسید که مردم واقعاً چه چیزی را در مورد پدرم به یاد دارند، این کاشی ها نیست. او باعث شد دیگران باور کنند که آنها نیز می توانند رهبری کنند.
از باشگاه های فردی گرفته تا یک منطقه.
کاری که او هفته بعد از ادای احترام انجام داد این است: او به تدریس بازگشت.
او شخصاً دعوت شد تا با چند باشگاه روتاری صحبت کند و متوجه شکاف یکسانی در هر یک شد – افراد خوبی که کارهای اجتماعی معنی‌داری انجام می‌دهند، بدون مهارت‌های ارتباطی که آن کار را قابل مشاهده یا حمایت کنند. پاسخ او گیل چوا ناب بود: یک درس را پانزده بار تدریس نکنید. آن را enbanc کنید. 300 نفر از Rotary District 3830 روابط عمومی و استراتژی رسانه را در یک اتاق یاد می گیرند.
TAKEAWAY – طراحی برای مقیاس، نه فقط تلاش
غریزه کمک به یک نفر در یک زمان سخاوتمندانه به نظر می رسد، اما تأثیر را به اندازه تقویم شما محدود می کند. قبل از تکرار درس برای بار پنجم، از پدرم بپرس: آیا این می تواند به جای پنج اتاق، یک اتاق باشد؟ ضریب معمولاً همانجا می نشیند و منتظر می ماند تا کسی به زحمت آن را پر کند.
خبر خوب در یک فصل ترسناک
سال گذشته برای خوش بینی آسان نبود. جنگ ایران هزینه های انرژی و عملیاتی را افزایش داد، بازارها را تکان داد و باعث شد شرکت ها هزینه های خود را کاهش دهند. هزینه زندگی مدام در حال افزایش بود. و چرخه اخبار، مثل همیشه در مواقع سخت سال، مدام دلایل جدیدی برای ترس مردم پیدا می کرد.
پس پدرم از روی امید مجله ای ساخت. او آن را تایو میسمو می نامد – بستری برای فیلیپینی ها تا بی سر و صدا مشکلات را حل کنند، به جوامع خود خدمت کنند و کشور را بهتر کنند، چه کسی تماشا کند یا نه.
او می داند که خبر بد می فروشد. او کار خود را در رسانه ها گذرانده است. هیچ کس مجبور نیست آن را برای او توضیح دهد. اما او همچنین می‌داند که اکثر استراتژیست‌های رسانه هرگز با صدای بلند نمی‌گویند: ما همان چیزی می‌شویم که مدام تماشا می‌کنیم. اگر به کشوری فقط شکست هایش نشان داده شود، به این باور می رسد که شکست تنها چیزی است که دارد. اتفاقات خوبی در حال رخ دادن است. یک نفر فقط باید دوربین را به سمت آن نشانه بگیرد.
امید انکار نیست. این تصمیمی است که به آنچه قبلاً کار می کند توجه کنید و به رشد آن کمک کنید.
غذای آماده – خوش بینی یک رشته است، نه یک روحیه
در شرایط سخت غریزه سکوت یا عبوس بودن است. برعکس این کار را آگاهانه انجام دهید: عادتی بسازید – یک خبرنامه، یک تاپیک برنده جمعه، یک دستور کار ثابت – که تیم شما را وادار می‌کند تا نام‌هایی را که کار می‌کند، مشخص کند. نه برای پخش اخبار بد، بلکه برای اطمینان از اینکه خبر خوب جایی برای زندگی دارد. توجه یک دارایی است. مقداری از آن را عمدا استفاده کنید.
معیار زندگی
میراث پدرم هرگز به طور منظم با درآمد یا جوایز نمی گنجید. اعداد و ارقامی است که ساختن بی سر و صدا چندین دهه به طول انجامید: زنان اکنون 68 درصد از نیروی کار گروه GGC آسیا، 70 درصد از مدیریت ارشد و 53 درصد از هیئت مدیره آن را تشکیل می دهند. هیچ کس به او دستور ساخت آن را نداد. او فقط درها را باز کرد و سپس عقب رفت تا مردم از آنها عبور کنند. امروزه، GGC Group Asia دارای 7700 نفر در سراسر کشور است.
باشگاه های روتاری اکنون می توانند داستان های خود را بگویند. 2000000 نفر از این دانش آموزان یاد می گیرند که حرفه ای بودن قابل پیش بینی است، آرامش نوعی قدرت است و ثبات اعتماد به نفس را به مقیاس تبدیل می کند. در هر خواننده Tayo Mismo که برنامه را می بندد، کمی بیشتر معتقد است که کشور ارزش سرمایه گذاری را دارد.
چیزی که من می خواهم شما از این حذف کنید
می توانم به شما بگویم که پدرم تاجر بزرگی است و همینطور است. اما مفیدترین چیزی که می توانم به شما بگویم این است: هر پیچ دشواری در این داستان تبدیل به یک سیستم شد، نه فقط یک داستان. تغییر نام تجاری تبدیل به یک تمرین ارزشی شد. به رسمیت شناختن به عنوان پاداش برای افراد دیگر آمد. بازدیدهای روتاری به عنوان یک کاتالیزور برای یک کنفرانس گسترده برای دسترسی به افراد بیشتر. سخت‌ترین دور خبری در سال‌های اخیر تبدیل به مجله‌ای شد در مورد آنچه هنوز خوب است.
وقتی شرایط شما را مجبور به توقف می کند، باید تصمیم بگیرید که چه نوع شروعی باشد.
این میراث واقعی است که او می سازد – نه یک نام شرکت، بلکه راهی برای تبدیل آنچه برای شما اتفاق می افتد به چیزی که به شخص بعدی کمک می کند.
تولدت مبارک بابا
آینده همیشه با GGC روشن است. و بهترین ها در واقع هنوز در راه است – زیرا شما هرگز ساختن آن را برای بقیه ما متوقف نکردید.
با تمام عشقم
بده
Spotlight بخشی از BusinessWorld است که به تبلیغ کنندگان اجازه می دهد تا برند خود را تقویت کنند و با انتشار داستان های خود در وب سایت BusinessWorld با مخاطبان BusinessWorld ارتباط برقرار کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر به آدرس ایمیل بفرستید [email protected].
به وایبر بپیوندید https://bit.ly/3hv6bLA برای به‌روزرسانی‌های بیشتر و اشتراک در عناوین BusinessWorld و دریافت محتوای انحصاری از طریق www.bworld-x.com.
