آه، سوال قدیمی ای که هر برنامه نویس تازه کار جاوا در مقطعی از خود پرسیده است: “در زمین، Public Static Void چیست؟[] args) یعنی؟" به شما گفته شده که فقط بنویسید و نپرسید، اما کنجکاوی آزاردهنده همچنان باقی است. امروز می خواهیم آن خط رمز اسرارآمیز را یک بار برای همیشه باز کنیم.
public static void main(String[] args) {// Your code goes here}
محیط اجرای Java (JRE) را به عنوان یک بازیگر تصور کنید، و برنامه شما ستاره نمایش است. برای بالا آمدن پرده و شروع نمایش، JRE باید روش اصلی برنامه شما را فراخوانی کند. مثل یک بازیگر است که فریاد می زند، "صندلی، همه! بیایید این نمایش را به جاده برسانیم!"
بیایید نگاهی به این کلاس بیندازیم MainMethodExplanation.JRE اساساً متد اصلی را اینگونه فراخوانی می کند:
MainMethodExplanation.main(arguments);
بیایید اکنون اجزای امضای این روش را برای درک نقش آنها در ارائه بزرگتر تجزیه کنیم.
بازیکنان کلیدواژه
عمومی
کلمه کلیدی عمومی مانند روش شما است که بازوهای خود را تکان می دهد و سعی می کند توجه JRE را به خود جلب کند. اگر روش خصوصی یا محافظت شده بود، JRE دسترسی لازم برای فراخوانی آن را نداشت. مثل این است که روش شما در پشت صحنه گیر کرده است و قادر به جلب توجه نیست.
ایستا
“نیازی به مثال نیست، JRE. مستقیم با من تماس بگیر!”
یک متد استاتیک را می توان بدون ایجاد نمونه ای از کلاس فراخوانی کرد. JRE نیازی به ایجاد مشکل MainMethodExplanation ندارد و سپس متد اصلی را در آن نمونه فراخوانی می کند. فقط می تواند وارد شود و متد اصلی را مستقیماً در کلاس اجرا کند.
MainMethonExplanation callMe = new MainMethodExplanation();
// JRE doesn't need to create an object of MainMethoExplanation class
بی ارزش
کلمه کلیدی void نشان می دهد که روش اصلی نیازی به بازگشت هیچ مقداری ندارد. مثل این است که برنامه شما در پایان ارائه یک تعظیم بزرگ ارائه می‌کند— بدون نیاز به اضافه یا امضا.
سر
JRE برای جستجوی روشی به نام main طراحی شده است. شما نمی توانید آن را چیز دیگری بنامید، وگرنه JRE سر خود را می خاراند و به این فکر می کند که ستاره نمایش کجاست.
این بخش مانند این است که به برنامه خود کمی استعداد یا جهت می دهید. پارامتر args آرایه‌ای از رشته‌ها است که هنگام اجرای برنامه می‌تواند به عنوان آرگومان ارسال شود. مثل این است که به برنامه خود یک اسکریپت یا مجموعه ای از دستورالعمل ها بدهید تا دنبال شوند.
فرض کنید می خواهید برنامه ای پیامی را که به عنوان آرگومان ارسال می کنید چاپ کند. با استفاده از args می توانید به آن پیام دسترسی پیدا کنید[0]یک مثال در اینجا آمده است:
public static void main(String[] args) {System.out.println(args[0]);}
اگر می خواهید این برنامه را با آرگومان “Hello, world!” اجرا کنید، می توانید از خط فرمان یا پیکربندی زمان اجرا IDE برای ارسال آرگومان ها استفاده کنید.
“اوه صبر کن! اگر هیچ استدلالی را قبول نکنم چه می شود؟”
گرفتن خوب! اگر استدلال نمی دهید و سعی می کنید از استدلال استفاده کنید[0]، یک ArrayIndexOutOfBoundsException دریافت می کنید. به نظر می رسد که برنامه شما سعی می کند فیلمنامه ای را بخواند که وجود ندارد و در نتیجه یک تصادف کثیف روی صحنه ایجاد می شود.
اصلی خالی استاتیک عمومی (رشته[] args) فاش شده است، و شما اکنون آماده هستید تا با اطمینان خاطر برنامه نویسی جاوا را انجام دهید. چه در حال نوشتن یک برنامه کنسول ساده یا یک شاهکار چند رشته ای و متحول کننده بازی باشید، همیشه می دانید که نمایش از کجا شروع می شود و چگونه از برنامه خود تشکر کنید.
حالا، اگر هنوز واضح نیستید، در مورد این پست نظر بدهید. خوشحال می شوم پاسخ دهم و توضیحات بیشتری ارائه کنم تا مطمئن شوم که همه موارد مورد بحث را متوجه شده اید.
