درس های زندگی برای تدفین کنندگان از مردگان جمع آوری شد

او می گوید: «آنچه این حرفه به من آموخته است، داشتن امتیاز برخورد با مردگان و زنده ها، صبر است. “من همه جور آدمی می خواهم. بودن در این حرفه به شما می آموزد که به مردم فشار نیاورید. صبور باشید. این بزرگترین فضیلتی است که در این فضا آموخته ام.”

آقای Mwinam به طور اتفاقی یک آنفولانزا شد.

او می گوید: من در سال 90 به عنوان دستیار آزمایشگاه مشغول به کار بودم، در آن زمان شرح شغل شامل دستیار مرتضی بود و به این ترتیب وارد این حرفه شدم، 24 ساله بودم.

در طول مصاحبه از او پرسیده شد: «چگونه آب مقطر درست می‌کنی؟ وقتی خون زیادی می بینید چه احساسی دارید؟’

“من به آنها گفتم “خوب” زیرا نمی دانستم این به چه معناست؛ من هرگز خون زیادی ندیده بودم. اما بعداً منظور آنها را فهمیدم. سپس آخرین سوال این بود: “اگر تماس بگیرید، آیا در این مورد کمک می کنید. سردخانه؟ آقای موینامی می‌گوید: «البته من در آن زمان به دنبال کار بودم، بنابراین بدون فکر کردن گفتم بله.»

او هرگز با جسد دست نگرفته بود، چه رسد به اینکه به سردخانه رفته باشد.

او می‌گوید: «جایی که از آنجا آمده‌ام، جسد را برای مشاهده به خانه می‌آورند. این تنها تجربه‌ای است که داشتم.

او می‌گوید برخی از آموخته‌هایش به‌عنوان یک شاگرد اتفاق افتاده است، اما مجبور شد به مدرسه برگردد و مدرکی در رشته علوم مرده از دانشگاه علم و صنعت Masinde Muliro بگیرد. او در حال حاضر در حال تحصیل در همین رشته در کالج آموزشی پزشکی کنیا است.

“این بالاترین سطح است. ما هنوز با Masinde Muliro کار می کنیم تا ببینیم آیا آنها می توانند مدرک لیسانس بدنسازی را معرفی کنند. برنامه درسی در حال توسعه است. بنابراین بخشی از پاداش من در این حرفه این است که بتوانم مرتیکه ها را سازماندهی کنم. یک انجمن حرفه‌ای ایجاد کنید و پروژه‌های آکادمیک را با شرکت‌های مدرن، تحصیل‌کرده، واجد شرایط و دارای مجوز ادامه دهید.”

آقای موینامی پس از مصاحبه شغلی خود در روز جمعه و پشت سر گذاشتن آن، روز دوشنبه گزارش داد و طی سه ماه آینده در آزمایشگاه، او را به سردخانه بیمارستان منتقل کردند تا در مورد آن سمت از حرفه خود مطلع شود.

مربی من کاتانا با من مهربان بود. او مرا به اتاق برد و البته هیچ جسدی وجود نداشت، همه در یخچال بودند. او به من نشان داد کجا کالبد شکافی انجام می شود، کجا لباس بپوشم و مرده ها را آماده کنم. تجهیزات مورد استفاده، چگونه برای رسیدگی به اجساد مختلف از جایی که به سردخانه رفتند و بایدها و نبایدها».

من کنجکاو هستم، ممنوعیت ها چه بود؟

“عکاسی نیست. مرده ها مورد بحث قرار نمی گیرند؛ آنها هم حقوق خود را دارند، بنابراین ما آن را محرمانه نگه می داریم. وقتی کالبد شکافی می کنید، چیزهای زیادی می بینید؛ اما با آنها می مانید. جای شما نیست که با آنها صحبت کنید. وظیفه ما این است که مانند هر بیمار دیگری همیشه از بدن مراقبت کنیم.

با بدن های مختلف به گونه ای متفاوت رفتار می شود. در موارد بالینی مرگ، مرتشین دارای آزادی عمل (تمیز کردن، پوشاندن و قرار دادن در فریزر) است. با این حال، در موارد پزشکی-حقوقی – که علت مرگ نامعلوم است – جسد به همان شکلی که هست دریافت و نگهداری می شود.

موینامی می‌گوید که از نگاه کردن به زنان مرده می‌ترسید تا زمانی که یک قفسه‌کن بود.

او می گوید: “من مقداری قدرت داشتم که مردان را ببینم اما زنان را نه. اکنون اینجا هستم. همه جسدها در یک ملحفه سفید پیچیده شده اند و این دستور روز خواهد بود.”

پس چگونه او زنده ماند؟ “راستش را بخواهید، نمی دانم چگونه با ترس روبرو شدم، اما به نوعی توانستم. البته ماه های اول آسان نبود، به خصوص وقتی به من گفتند: برو بخش و جنازه را بیاور. بنابراین برای اولین بار در راهروها می لرزیدم.”

مانند بسیاری از حرفه ها، برخی از چالش ها باقی مانده است. آقای موینامی به یاد می آورد که چگونه او را آوردند تا جسدی را که در یک تصادف سقوط کرده بود و سر نداشت، بیاورند.

“تنها چیزی که به من داده شد یک عکس سایز گذرنامه از متوفی بود. به عنوان یک متصدی مراسم، آن خانواده از شما انتظار دارند تا زمانی که عزیزشان را در روز تشییع جنازه ببینند، عدالت را رعایت کنید. ما موفق شدیم متوفی را بازسازی کنیم. خانواده آمدند و باورشان نمی شد، یادم می آید که یکی از آنها می پرسد “ملیتو واپی کیچوا یاکه؟” (سرش را از کجا آوردی؟)

او می‌گوید بستن درد اقوام و دوستان مرده در قلب حرفه‌اش است.

“اگر آنها را خوب ببندید، این افراد زمان کافی برای بهبودی، نفس کشیدن و ادامه دادن دارند.”

گاهی اوقات چالش های کاری بیش از حد بزرگ هستند و افراد شغل خود را ترک می کنند یا تغییر می دهند. اما آقای موینامی هرگز به فکر ترک این کار نبوده است.

“ترک کردن یک گزینه نبود. شغل ترسناک است، اما جالب است. مانند هر حرفه ای، همیشه ترس وجود دارد، به خصوص زمانی که مبتنی بر مهارت باشد. فرض کنید اقوام از نحوه آماده کردن عزیزان خود راضی نیستند؟ بدن در حال حاضر است. او می‌گوید: «حالم بد است، می‌توانم آن را در ذهن بستگانش بازسازی کنم، بنابراین این ترس‌هایی است که من هرگز نداشتم.

مشاوره در محل کار به مدیریت بار عاطفی مرتبط با کار در سردخانه کمک می کند.

آقای موینامی می گوید که محرک او نوزادان هستند.

هر مرتیکه‌ای گروه سنی دارد که دوست ندارد و وقتی با بدنی در آن سن سروکار دارید، روی شما تأثیر می‌گذارد.

“سخت ترین مشکل برای من، نوزادان زیر پنج سال هستند. زیرا آنها بی گناه هستند و طعم زندگی را نچشیده اند. آنها مرده اند. مایه تاسف است. بی انصافی. به یاد داشته باشید که ما هم انسان هستیم. مثل اینجا در بیمارستان آقاخان. ما می‌توانیم با مشاوران صحبت کنیم، این کمک می‌کند.» او می‌گوید.

ثانیاً، آقای موینامی می‌گوید که انجمن متخصصین مورتیک و متحد کنیا (Mapake) یک برنامه پشتیبانی سه ماهه دارد که در آن تجربیات، چالش‌هایی که از سر گذرانده‌اند و نحوه غلبه بر آنها به اشتراک می‌گذارند.

او می‌گوید: “وقتی بستگان متوفی تشکر می‌کنند، خیلی راحت می‌شوید. فقط از شما تشکر می‌کنم. می‌دانید که تشکر از متصدیان مراسم بسیار سخت است. وقتی کسی می‌آید و تشکر می‌کند، انگیزه پیدا می‌کنید.”

آقای موینامی اذعان می‌کند که اغلب برخی از خانواده‌ها پس از سختی‌هایی که به او داده‌اند، برای عذرخواهی بازگشته‌اند.

او می گوید: «الیکانا در بدترین لحظه ممکن بود با تو بی ادبانه صحبت می کردیم یا چیزهایی به تو می گفتیم که خوب نبود». متاسفیم. ما را ببخش برنامه درسی ما شامل مشاوره در مورد غم و اندوه است، بنابراین باید درک کنید که چگونه افراد/فرهنگ های مختلف غمگین می شوند، زمانی که متوجه شدید که آن را شخصی نمی دانید.

آیا این حرفه رضایت بخش است؟ من می پرسم.

“بله. من یک نجار را برای شما مثال می زنم. قبل از اینکه یک میز یکی شود، آن چوب بود. روی آن کار کردند تا یک میز زیبا شد. پس آن مرحوم مریض بوده است. ممکن است این شخص در زمانی که آنها هستند به سراغ من بیاید. نه در بهترین حالتشان، اما با خانواده پرتره ای از متوفی می آید. هدف شما به عنوان یک مریخ چیست که مطمئن شوید خانواده حداقل با آرامش از اینجا می روند، وظیفه من این است که مطمئن شوم مادرشان شبیه یک مادر خوابیده است.

موینامی، که رئیس شرکت Mapake نیز هست، می‌گوید که در بین جوانان در حال رشد است.

او می گوید: “در حال حاضر، ما بیش از 200 جوان داریم که مدرک علوم مرده ای خود را در کالج های مومباسا، نایروبی و کیسومو می گذرانند. اعدادی نیز برای دریافت گواهی در علوم مرده شناسی در دسترس هستند.”

او توضیح می دهد که برآورد دقیق حقوق تا حدودی دشوار است زیرا هیچ سیستم خدماتی وجود ندارد که این حرفه را یکپارچه کند. با این حال، اکثر بیمارستان های دولتی حدود 25000 تا 50000 کرون، برخی تا 15000 کرون و برخی دیگر تا 100000 کرون هزینه دریافت می کنند.

Petite Ng’ang’a، یک پرستار سردخانه که در بیمارستان Muriranjas Sub County در شهرستان Murang’a کار می‌کند، می‌گوید که این حرفه قبلاً مردانه بود، اما اکنون زنان پیشتاز هستند. خانم Ng’ang’a همچنین عضو و هماهنگ کننده گروه همتا در Makape است.

برای کسانی که به دنبال پیوستن به این حرفه هستند، او می‌گوید: “شما باید علاوه بر دانستن مهارت‌های خود قابل ارائه باشید. به یاد داشته باشید که مردم در حال حاضر کلیشه‌ای از شکل ظاهری کشتی‌گیران دارند.”

خانم Ng’ang’a چهار سال است که به عنوان یک مریخ کار می کند، اما می گوید که از دوران جوانی به راحتی به اجساد بستگان نگاه می کرد.

کنجکاو بودم ببینم چگونه اجساد در سردخانه نگهداری می‌شوند، اما در آن زمان نمی‌دانستم که می‌خواهم یک قلاده‌کن شوم. وقتی بزرگ شدم، متوجه شدم که عاشق علم، زیست‌شناسی و چیزهای مرتبط با سیستم بدن هستم. ” او می گوید.

او می گوید: «از بزرگ شدن به پزشکی قانونی علاقه مند بودم اما بعد از دبیرستان نمی دانستم از کجا شروع کنم. لیسانس بازرگانی، حسابداری خواندم و بعد از آن می خواستم برای کالبد شکافی به خارج از کشور بروم اما مشکل ویزا داشتم، آمدم درس بخوانم. از دوره‌ای در دانشگاه نایروبی، زمانی که به Chiromo Funeral Lolor رفتم تا برای تحصیل شغلی بخواهم، اما به من گفتند ابتدا درس بخوان و من مدرکم را گرفتم.”

پس از دریافت گواهی، به دلیل اینکه در آن زمان سردخانه های کمی وجود داشت، بلافاصله شغلی پیدا نکرد. با این حال، این حرفه گسترش یافته است زیرا کارآفرینان بیشتر و بیشتری در خانه های عزاداری سرمایه گذاری می کنند و صنعت افراد حرفه ای بیشتری را استخدام می کند.

“به لطف دوره دیپلم که به تازگی شروع شده است، فرصت های زیادی وجود دارد. شما می توانید در آزمایشگاه آناتومی یا رشته پزشکی قانونی، به عنوان دستیار آسیب شناسی، به عنوان سوپروایزر و همچنین به عنوان معلم کار کنید. می دانید که ما اولین هستیم. کلاس” می گوید.

این حرفه نیز تاییدیه دریافت کرده است.

او می گوید: “اکنون ما یک دوره مدرک داریم که سه سال طول می کشد، مانند سایر دوره های پزشکی مانند پزشکی بالینی یا داروسازی. همچنین، مجوز از سازمان نظارت بر حرفه های بهداشت کنیا (KHPOA) به این معنی است که یک پزشک متخصص نمی تواند بدون مجوز کار کند.”

مانند آقای Mwinami، بدن گریزان Ng’ang’a بدن نوزادان است. او می گوید: “من یک بار با نوزادی کار می کردم که در داخل خانه به شدت سوخته بود. به عنوان یک مادر، خیلی سخت بود.”

کاترین نجنگا، پرستار سردخانه در بیمارستان کودکان گرترود، که شش سال است در این حرفه فعالیت می کند، می گوید که برای برجسته شدن در این حرفه، باید دلسوز، همدل، منظم، با جزئیات زیاد و پرشور بود. با افراد نیازمند کار کنید

خانم نجنگا که معاون رئیس ماپاکه است، گفت: “شما همچنین باید از یک سبک زندگی سالم پیروی کنید، هوشیار، از نظر بدنی مناسب، حساس و مهارت های ارتباطی مثبت داشته باشید. از مردگان قدردانی و احترام کنید.”