دوازده دوربین مجهز به میکروفون در خیابان‌های شهر نیویورک، 15994 حادثه وسایل نقلیه با صدای بلند را در سال 2025 ثبت کردند و 1691 استناد شامل 1472265 دلار جریمه ایجاد کردند که 308229 دلار آن در واقع پرداخت شد و سیزده مورد از 25 دوربین قانونی خریداری شده توسط شهر هرگز توسط شهر خریداری نشده بود.

دوربین های نویز نیویورک در سال گذشته نزدیک به 16000 حادثه وسایل نقلیه با صدای بلند را ثبت کردند، اما برنامه شهر برای نظارت بر لوله های اگزوز اصلاح شده غیرقانونی با کمتر از نصف نرخی که طبق قانون باید اجرا می شود. در سال 2025، 12 دوربین با میکروفون در حال کار بودند، برخلاف 25 مورد قانونی، و شکاف بین آنچه رانندگان بدهکار هستند و آنچه که شهر جمع آوری می کند به همان اندازه زیاد است.

این اعداد از گزارش سالانه 2025 خود اداره حفاظت از محیط زیست شهر نیویورک در مورد برنامه اجرای دوربین های نویز گرفته شده است، که طبق قانون محلی این سازمان ملزم به ارائه سالانه آن است. آنها سیستمی را ارائه می‌کنند که از نظر فنی کار می‌کند، اما با کمبود بودجه مواجه است، و یک فرآیند جمع‌آوری که تنها کسری از جریمه‌هایی را که اعمال می‌کند بازیابی می‌کند.

چیزی که دوربین ها به دست آوردند

دوازده دوربین حسگر صوتی DEP در سال 2025، 15994 حادثه وسایل نقلیه با صدای بلند را در سطح شهر ثبت کردند. از این تعداد، 1691 مورد منجر به احضار دفتر دادگاه‌های اداری و دادرسی (OATH) شد که حدود 11 درصد از کل حوادث ثبت‌شده است. DEP می گوید میانگین روزانه 4.6 تماس، حدود 33 تماس در هفته و 141 تماس در ماه بود.

دوربین ها با اتصال یک صدا سنج به دوربین کار می کنند. هنگامی که یک وسیله نقلیه عبوری از آستانه دسی بل تعیین شده توسط کد نویز شهر فراتر رود، سیستم از پلاک خودرو عکس می گیرد و قبل از صدور احضاریه، قرائت آن بررسی می شود. این یک فرآیند جریمه مدنی است، نه توقف پلیس، که بخشی از درخواست در شهری است که در اجرای قوانین صدا خفه کن و اگزوز از طریق پلیس سنتی تلاش کرده است.

مجموع جریمه برای آن 1691 احضار 1472265 دلار بود. فقط 308229 دلار از این مبلغ واقعاً پرداخت شده بود یا حدود 21 درصد از کل برآورد شده. گزارش خود DEP بیان می‌کند که تنها 1.2 درصد احضارها در جلسات OATH رد شده‌اند، و موارد پیش‌فرض، مواردی که مالک وسیله نقلیه هرگز پاسخ نداده یا حاضر نشده است، 965 مورد از 1691 درخواست را تشکیل می‌دهد که بیش از نیمی است. این نرخ پیش‌فرض به توضیح نرخ پایین جمع‌آوری کمک می‌کند: احضار پیش‌فرض همچنان روی کاغذ جریمه دارد، اما شهر مجبور است مالکی را تعقیب کند که از ابتدا در این فرآیند شرکت نکرده است، اغلب به این دلیل که پلاک در خارج از کشور ثبت شده یا آدرس موجود در پرونده قدیمی است.

در مقایسه، تجزیه و تحلیل Streetsblog Empire State از ارقام DEP در سال قبل، 849 احضار در سال 2024 و حدود 462000 دلار جریمه را نشان داد، که هم میزان اجرا و هم از نظر دلاری، جمع آوری در سال قبل را حتی قبل از میزان جریمه ها کم می کند. بر اساس همین تحلیل، به نظر می‌رسد درآمد این برنامه هزینه‌های راه‌اندازی خود را نیز پوشش داده است، اگرچه شهر نتوانسته آن را گسترش دهد.

چرا فقط دوازده دوربین وجود دارد؟

نیاز دوربین خود چیز جدیدی نیست. این بر اساس قانون “توقف انتشار سر و صدا” است، یک لایحه نویز ارائه شده توسط رهبر اکثریت شورای شهر، کیت پاورز، که در سال 2024 به قانون محلی 7 تبدیل شد. این قانون، DEP را ملزم می کند تا حداقل پنج دوربین نویز در هر پنج محله شهر، در مجموع 255، تا سپتامبر 202 نصب کند.

خود دوربین‌ها از یک برنامه آزمایشی قبلی که DEP قبل از قانونی در سال 2024 که استقرار در سطح شهر را اجباری کرد، در مقیاس کوچک‌تر اجرا می‌کردند. اگزوزهای اصلاح شده غیرقانونی، نوعی که باعث ایجاد ترک‌های تیز و هواپیماهای بدون سرنشین می‌شوند که دوربین‌ها برای ثبت آن‌ها ساخته شده‌اند، مدت‌ها قبل از اینکه این فناوری به طور خودکار علیه آن‌ها اعمال شود، شکایت دائمی در این بخش بود. نتایج آزمایشی بخشی از آن چیزی بود که شورا زمانی که می‌خواست تعداد معینی از دوربین‌ها را در قانون قفل کند، به جای واگذاری استقرار به صلاحدید آژانس، به آن اشاره می‌کرد.

موضوع یک بند است: شرط روشن است که “مطابق تخصیص ها” اعمال می شود. گزارش سالانه خود DEP به وضوح بیان می کند که در سال 2025، این آژانس دارای دوازده دوربین بوده و “هیچ بودجه ای برای گسترش برنامه دریافت نکرده است.” به عبارت دیگر، شورای شهر مجوز ۲۵ واحد را امضا کرد، اما هیچ گاه تضمینی برای خرید سیزده واحد دیگر نداد و شهردار هم از آن زمان به آنها اعطا نکرده است.

این باعث شده است که ذخیره دوربین های نویز DEP کمتر از نیمی از هدف قانونی خود را برای یک سال کامل پس از مهلت قانونی خود باقی بگذارد. یک قطعه نظری در Streetsblog Empire State درباره کسری بودجه بر این مشکل تأکید می کند: برنامه ای که به نظر می رسد بودجه خود را از طریق جریمه های خود تأمین می کند، همچنان منتظر است تا شهر سرمایه را برای واحدهای بیشتری آزاد کند، حتی با وجود اینکه تعداد شکایاتی که پلیس رسیدگی می کند همچنان زیاد است. همان تجزیه و تحلیل به ارقام NYPD اشاره می کند که نشان می دهد افسران 46913 شکایت از صدای خودرو در سال 2024 ارائه کردند، اما تنها 568 استناد برای پیگیری آنها صادر کردند، کسری از آنچه دوربین های خودکار با یک دوازدهم پوشش شهر انجام دادند.

چیزی که اعداد نشان می دهد

این تفاوت به عملکرد فناوری مربوط نمی شود. دوربین ها همان کاری را انجام می دهند که برای آن ساخته شده اند: آنها وسایل نقلیه پر سر و صدا را با قابلیت اطمینان کافی برای ایجاد چالش های بیشتر در هر واحد نسبت به یک افسر پلیس در محل تشخیص می دهند. مشکل بالادستی است، در فرآیند بودجه که قرار است برای سیزده واحد دیگر که طبق قانون نیاز است تامین مالی شود.

نرخ پرداخت پایین با کمبود دوربین متفاوت است، اما این دو با هم مرتبط هستند. شهری که کمتر از نیمی از دوربین های اجباری خود را دارد، بخش زیادی از شکاف شبکه را پوشش داده است. در ترکیب با نرخ جمع آوری حدود یک در پنج دلار، اثر بازدارنده جریمه ها تا حد زیادی به این بستگی دارد که آیا رانندگان معتقدند که مجبور به پرداخت آن هستند یا خیر. گزارش DEP توضیح نمی دهد که چرا مجموعه ها تا این حد از ارزیابی فراتر از اعداد پیش فرضی که منتشر می کند عقب هستند، و گزارش سالانه درخواستی برای اطلاعات بیشتر در مورد تلاش های اجرایی DEP علیه متخلفان را مورد توجه قرار نداده است.

برای ساکنانی که در مسیرهای تحت پوشش این دوربین ها زندگی می کنند، این اختلاف کمی در مورد کیفیت زندگی نیست. اگزوزهای اصلاح شده به اندازه ای بلند هستند که از آستانه کد نویز شهر برای ترافیک عادی فراتر رفته و شکایات به 311 و NYPD برای سال ها بالا باقی مانده است، تا حدی به این دلیل که یک وسیله نقلیه می تواند یک بلوک را با یک پاس بیدار کند. دوربین ها برای جایگزینی تشخیص خودکار و مداوم پوشش تکه تکه ای ساخته شده اند که تعداد محدودی از افسران گشت می توانند ارائه دهند. در این سوال فنی باریک، اعداد 2025 می گویند که سوئیچ کار می کند. اینکه آیا شهر آن را مستحق دریافت بودجه کامل می‌داند یا خیر، یک تصمیم جداگانه است و نمی‌توان آن را تنها بر اساس داده‌ها اتخاذ کرد.

برای دولت شهری، که اغلب از اجرای خودکار به عنوان مدلی برای افزایش کارکنان محدود نام می برد، برنامه دوربین نویز یک مورد آزمایشی مفید است. فناوری بر فرآیند تخصیصی که پیرامون آن ساخته شده بود، پیشی گرفته است. تفاوت بین 12 دوربین در حال اجرا و 25 دوربین مورد نیاز توسط قانون، یک خطای بودجه است، نه فنی – خطی که بیش از یک سال پس از مهلت قانونی بدون بودجه باقی مانده است.