ستاره های میشلین، جوایز غذا و فست فود
عامل: هوارد چوا-ایون
زمانی که می‌توانید برای تور کنسرت‌های اقتصادی‌تان به هر تعداد سرآشپز مشهور پول بپردازید، اما به‌جای آن یک غذای زنجیره‌ای انتخاب کنید…
تصمیم تیلور سوئیفت برای انتخاب Greggs – مجموعه محبوب شیرینی پزی در بریتانیا (بریتانیا) – برای غذا دادن به تیمش پس از یک کنسرت در ادینبورگ در هفته گذشته، مرا در مورد ماهیت غذا خوردن در بیرون از خانه فکر کرد. نه اینکه نیاز به بهانه زیادی داشته باشم – به ندرت در خانه غذا می خورم. زمان تحریک آمیز بود: تعدادی از رویدادهای مهم اخیراً رخ داده است که بهترین رستوران ها را در بریتانیا، ایالات متحده و سراسر جهان گرد هم آورده است. Greggs – که دارای 2500 شعبه (و همچنین کامیون های مواد غذایی) در سراسر کشور است – در میان نامزدها نبود.
کسانی که بیشتر در مورد سیاست این لیست ها گفته اند تا آشپزی.
در مراسمی که هفته گذشته در لاس وگاس برگزار شد، رستوران بارسلونا Disfrutar در صدر 50 رستوران برتر جهان قرار گرفت. فهرستی سالانه و بسیار رقابتی با رگه هایی از میهن پرستی و منطقه گرایی به افتخار غذاهای جهانی. در واقع، چهار رستوران اسپانیایی دیگر در این لیست وجود داشت: Asador Etxebarri خارج از بیلبائو (شماره 2)، Diverxo در مادرید (شماره 4)، Quique Dacosta، در ساحل والنسیا (شماره 14)، و Elkano در باسک. کشور. در ساحل (شماره 28). دو رستوران بریتانیایی – هر دو در لندن – برش خوردند: Kol در Marylebone (شماره 17) و Ikoyi Strand (شماره 42).
تنها دو آمریکایی در میان 50 نفر برتر بودند: Single Thread در هلدزبورگ، کالیفرنیا (شماره 46) و Atomix در زادگاه من در آن سوی اقیانوس اطلس، نیویورک (شماره 6). هنگ کنگ که دارای وینگ (شماره 20) و رئیس (شماره 26) بود، مکزیکو سیتی (با سه رستوران)، لیما (سه)، بانکوک (سه) و پاریس (3) را برای کل ایالات متحده شکست داد. چهار).
این بدان معنا نیست که بقیه صحنه های آشپزی بریتانیا و ایالات متحده متوسط هستند. The World’s 50 Best خود را به چنین دیدگاه‌های محلی وامی دارد زیرا رستوران‌ها در محدوده‌ها قرار دارند و بنابراین بخش‌های تشویقی بومی دارند. (بیشتر افرادی که به این جوایز رای می‌دهند، سرآشپزها، صاحبان رستوران‌ها و نویسندگان غذا هستند، که البته علایق خاص محله‌ای دارند.) از این میان، تلاش‌های مشترک برای تبلیغ هموطنانشان، نوبت شما امسال، نوبت من در آینده پدیدار می‌شود. . کمپین ها برای بسیاری، نمایندگی ملی – که به نفع گردشگری و تجارت محلی است – تقریباً به اندازه نوآوری در مواد غذایی مهم است. رستوران‌های بریتانیایی و آمریکایی کاملاً متوجه نشده‌اند که چگونه برای بازی کردن با سیستم کنار هم بچسبند.
سیاست آشپزی در بریتانیا و ایالات متحده متفاوت است. جوایز رستوران ملی بریتانیا روز دوشنبه رتبه بندی سالانه خود را از 100 رستوران برتر بریتانیا منتشر کرد – 48 نفر در لندن، از جمله Ikoyi (شماره 10) و Kol (شماره 49)، همچنین در 50 نفر برتر در سراسر جهان بودند. NRA (پژواک تاسف بار یک سازمان غیر آشپزی بدنام تر) در حال انجام حملات عمدی به خارج از پایتخت است. جاذبه جاذبه، اما بزرگی و راحتی این کلان شهر، رستوران های آن را نه تنها در صدر، بلکه بر کل لیست تسلط می بخشد. امسال، لدبری لندن مقام اول را از ینیشیر، شگفتی ولزی که دو سال متوالی مقام اول را داشت، گرفت.
در ایالات متحده، جوایز جیمز ریش‘ راه حل برای آنچه که تسلط بر مقرهای مستحکم نیویورک، شیکاگو و سانفرانسیسکو بود دو مورد است: یکی این است که فعالانه رستوران های کوچکتر خارج از شهرهای بزرگ را برای معتبرترین جوایز ملی نامزد کنید و آشپزخانه های برتر در 12 منطقه را به رسمیت بشناسید. (از ایالت هایی مانند کالیفرنیا، تگزاس و نیویورک گرفته تا تجمعات منطقه ای مانند غرب میانه، جنوب و غیره). این حس دلگرم کننده است، اما همچنین این تصور را ایجاد می کند که ایالات متحده تمرکز واقعی آشپزی ندارد.
نکته دیگر: صنعت پر جنب و جوش مشاوران روابط عمومی به کمپین های آشکار و ظریف نامزدهای 50 جایزه برتر جهان، جوایز رستوران ملی و تا حدودی بنیاد ریش دامن می زند. وقتی در این جشن ها شرکت می کنم، اغلب گیج می شوم که آیا با سرآشپز ملاقات می کنم یا کسی که روابط عمومی او را اداره می کند. قبل از اینکه بتوانید غذا بخورید، باید از طریق چرخ دنده های زیادی در این ماشین نفوذ حرکت کنید.
من به عنوان یک غذاخور، غذاها و رستوران های مورد علاقه ام را دوست دارم. به صورت محلی و در لندن، نیویورک، دوستم Adejoke Bakare را هنگامی که رستوران Fitzrovia Chishuru در 31 ام آمد، تشویق کردم.St و جایزه سرآشپز سال را دریافت کرد. و من این خبر را جشن می‌گیرم که به چارلی میچل از Clover Hill، بروکلین جایزه بهترین آشپز Barra در ایالت نیویورک اهدا شد.. اما باید به خاطر داشته باشید که این رتبه بندی ها نباید به شما دیکته کند که از چه چیزی لذت می برید. هنوز هم می توانید زمان وحشتناکی را در بهترین رستوران دنیا سپری کنید.
من با مزه کردن منو مخالف نیستم، اما تعدادی از منتقدان برجسته اخیراً علیه آن‌ها انتقاد کرده‌اند – به‌ویژه مزه‌های چند ساعته عظیم که غذاخوری را در اتاق‌های ویژه جابه‌جا می‌کند و خود را «تجربه‌های آشپزی» می‌نامند. فکر می‌کنم اگر بخواهید نقد هفتگی رستوران را بنویسید، چنین احساسی خواهید داشت. لازم نیست هر وعده غذایی با لورنس عربستانی مطابقت داشته باشد. برخی چیزها را فقط باید یک یا دو بار در سال – یا در طول عمر تجربه کرد.
لازم نیست شادی همراه با آن باشد میشلن ستارگان. به یاد ماندنی ترین بشقاب من هفته گذشته بود تالیارینی با کفال قرمز و زیتون، آماده شده روی یک مشعل القایی در پشت آشپزخانه کوچک بار شراب، در Lower Clapton لندن با درآمد مختلط. ظریف و پیچیده، شادی هایش را برای مدت طولانی به یاد خواهم داشت.
و سپس گرگس وجود دارد.
من یک اسنوب غذا هستم که به خود اعتراف کرده است و اولین حمله من به پایگاه مستقر در نیوکاسل از تاین در پادشاهی شیرینی، مرا تحت تأثیر قرار نداد. نسبت مرغ در ناگت مرغ ناچیز بود – و نسبت چربی به خمیر بالا بود. پای پنیر و پیاز خواستار پنیر خوشمزه تری بود. و پیاز. من پس از بازگشت به سر کار، یک پرتقال انتخاب کردم تا کامم را تمیز کنم و از ارزش بازار 3.6 میلیارد دلاری شرکت و بازدهی تقریباً 30 درصدی سهام شگفت زده شدم.
اما روز دیگر در خیابان ها قدم می زدم عصبانی از چیزی کوچک خوشبختانه متوجه شدم فقط گرسنه بود Greggs on Cheapside، اینجا در شهر لندن، نزدیکترین مکان برای مراقبت از خود بود. با اشاره به اولین چیزی که زیر شیشه دیدم به پیشخوان نزدیک شدم. پس از هر لقمه رول سوسیس، سلامت عقل برمی گشت. شاید نسبت چربی به نان بود؟ شاید قیمه جو، گندم و سویا با درصد گوشت کمی شبیه اسپم بود، خاطره ای خوش از دوران کودکی من؟ تنها چیزی که می دانم این است که “من” را سریعتر از هر چیز دیگری که خورده ام از عصبانیت خارج کرد. این یک مادلین پروستی نبود، اما واقعیت من را برای بهتر شدن تغییر داد. من برای آن سپاسگزارم.
حالا چطور می‌توانم بلیط‌ها را تهیه کنم یکی تور
بیانیه بلومبرگ
